24 lutego o godz. 19.30 film "Pokój Marvina" - zapraszamy

Historia kościoła

Początki
Budowę kościoła rozpoczęto w 1891 r. według projektu Edwarda Cichockiego i Józefa Hussa. Stało się to możliwe dzięki hojności Aleksandry Potockiej oraz Józefa Mikulickiego, który zapisał dom wraz z placem przy ulicy Dzielnej pod budowę nowej świątyni.

Wojna
Podczas II wojny światowej kościół św. Augustyna znalazł się na terenie utworzonej przez Niemców dzielnicy żydowskiej. Jeszcze przez kilka miesięcy po zamknięciu getta świątynia była czynna dla katolików pochodzenia żydowskiego, a kapłani dojeżdżali tu spoza terenu getta. Później duchowni zostali usunięci, a kościół zamknięto przeznaczając go najpierw na magazyn, a potem na stajnię. Z tego względu, jako cenny dla hitlerowców, nie został zniszczony przy likwidacji getta. W czasie powstania warszawskiego na wieży kościelnej był punkt obserwacyjny i gniazdo niemieckiej broni maszynowej.

5 sierpnia 1944 r. wieża została uszkodzona podczas szturmu na Gęsiówkę wystrzałem ze zdobycznej pantery przez żołnierzy batalionu Zośka. Po powstaniu Niemcy podpalili dach świątyni, spłonęła sygnaturka, organy, wszystkie drzwi zewnętrzne.

Okres PRL
Po wojnie przystąpiono do porządkowania wnętrza. Już w 1947 r. obiekt oddano do użytku wiernym. Wieża kościoła, swego czasu najwyższa w Warszawie, zwieńczona jest krzyżem umieszczonym na kuli o średnicy około 1,5 m. Kula ta, pierwotnie pozłocona, została w 1959 r. z polecenia ówczesnych władz pomalowana na czarno. Miał to być niezawodny sposób na ucięcie szerzących się pogłosek o cudownym ukazaniu się na tle kuli Matki Boskiej i zgromadzeniu się wiernych pod kościołem. W 1995 r. farbę z kuli usunięto przywracając jej dawny wygląd.

Dziś
Obecnie parafia św. Augustyna rozwija się prężnie pod opieką ks. Walentego Królaka (proboszcza), ożywiana przez działalność licznych grup parafialnych i Neokatechumenatu.

Strona parafii św. Augstyna